دیازپام

دیازپام ممکن است خطر مشکلات تنفسی جدی یا تهدید کننده زندگی، آرام بخش یا کما را در صورت استفاده همراه با برخی داروها افزایش دهد. اگر داروهای مخدر خاصی برای سرفه مصرف می کنید یا قصد مصرف آن ها را دارید، مانند کدئین (در Triacin-C، در Tuzistra XR) یا هیدروکودون (در Anexsia، در Norco، در Zyfrel) یا برای دردهایی مانند کدئین (در Fiorinal) به پزشک خود اطلاع دهید. فنتانیل (Actiq، Duragesic، Subsys، دیگران)، هیدرومورفون (Dilaudid، Exalgo)، مپریدین (Demerol)، متادون (Dolophine، Methadose)، مورفین (Astramorph، Duramorph PF، Kadian)، اکسی کدون (در Oxycet، در Percocet، در Roxicet، دیگران)، و ترامادول (Conzip، Ultram، در Ultracet). پزشک ممکن است نیاز به تغییر دوز داروهای شما داشته باشد و شما را به دقت تحت نظر خواهد داشت. اگر دیازپام را با هر یک از این داروها مصرف می کنید و هر یک از علائم زیر را مشاهده می کنید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید: سرگیجه غیرمعمول، سبکی سر، خواب آلودگی شدید، تنفس کند یا دشوار، یا عدم پاسخگویی. مطمئن شوید که مراقب یا اعضای خانواده شما می دانند کدام علائم ممکن است جدی باشد، بنابراین اگر نمی توانید خودتان به دنبال درمان باشید، می توانند با پزشک یا مراقبت های فوری پزشکی تماس بگیرند.

دیازپام ممکن است در حال شکل گیری عادت باشد. دوز بزرگتر مصرف نکنید، آن را بیشتر یا برای مدت طولانی تر از آنچه پزشک به شما گفته است مصرف کنید. اگر تا به حال مقدار زیادی الکل مصرف کرده اید، اگر از داروهای خیابانی استفاده می کنید یا تا به حال استفاده کرده اید، یا بیش از حد از داروهای تجویزی استفاده کرده اید، به پزشک خود اطلاع دهید. در طول درمان از مصرف الکل یا مواد مخدر خیابانی خودداری کنید. نوشیدن الکل یا استفاده از داروهای خیابانی در طول درمان با دیازپام نیز خطر ابتلا به این عوارض جانبی جدی و تهدید کننده زندگی را افزایش می دهد. همچنین اگر افسردگی یا بیماری روانی دیگری دارید یا تا به حال داشته اید به پزشک خود اطلاع دهید.

دیازپام ممکن است باعث وابستگی فیزیکی شود (شرایطی که در آن علائم فیزیکی ناخوشایند در صورت قطع ناگهانی دارو یا مصرف آن در دوزهای کوچکتر رخ می دهد)، به خصوص اگر آن را برای چند روز تا چند هفته مصرف کنید. بدون مشورت با پزشک، مصرف این دارو را قطع نکنید یا دوزهای کمتری مصرف نکنید. قطع ناگهانی دیازپام می تواند وضعیت شما را بدتر کند و باعث علائم ترک شود که ممکن است چند هفته تا بیش از 12 ماه ادامه داشته باشد. پزشک احتمالاً دوز دیازپام شما را به تدریج کاهش خواهد داد. در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر با پزشک خود تماس بگیرید یا تحت درمان فوری پزشکی قرار بگیرید: حرکات غیر معمول. صدای زنگ در گوش شما؛ اضطراب؛ مشکلات حافظه؛ مشکل در تمرکز؛ مشکلات خواب؛ تشنج؛ تکان دادن؛ انقباض عضلانی؛ تغییرات در سلامت روان؛ افسردگی؛ احساس سوزش یا سوزش در دست ها، بازوها، پاها یا پاها؛ دیدن یا شنیدن چیزهایی که دیگران نمی بینند یا نمی شنوند. افکار آسیب رساندن یا کشتن خود یا دیگران؛ هیجان بیش از حد؛ یا از دست دادن ارتباط با واقعیت

دیازپام برای تسکین اضطراب و کنترل بی قراری ناشی از ترک الکل استفاده می شود. همچنین همراه با سایر داروها برای کنترل اسپاسم عضلانی و اسپاستیسیته ناشی از برخی اختلالات عصبی مانند فلج مغزی (شرایطی که باعث ایجاد مشکل در حرکت و تعادل می شود)، پاراپلژی (ناتوانی در حرکت بخشی از بدن)، آتتوز (انقباضات غیر طبیعی عضلانی) استفاده می شود. و سندرم مرد سفت (یک اختلال نادر با سفتی و سفتی عضلانی). دیازپام همچنین همراه با سایر داروها برای کنترل تشنج استفاده می شود. دیازپام در دسته ای از داروها به نام بنزودیازپین ها قرار دارد. با آرام کردن بیش فعالی غیر طبیعی در مغز عمل می کند.

دیازپام به صورت قرص، محلول و کنسانتره (مایع) برای مصرف خوراکی عرضه می شود. معمولاً 1 تا 4 بار در روز مصرف می شود و ممکن است با غذا یا بدون غذا مصرف شود. دستورالعمل های روی برچسب نسخه خود را به دقت دنبال کنید و از پزشک یا داروساز خود بخواهید هر قسمتی را که متوجه نمی شوید توضیح دهد. دیازپام را دقیقا طبق دستور مصرف کنید.

کنسانتره دیازپام با یک قطره چکان مشخص شده برای اندازه گیری دوز ارائه می شود. از داروساز خود بخواهید نحوه استفاده از قطره چکان را به شما نشان دهد. کنسانتره را درست قبل از مصرف در آب، آبمیوه یا نوشابه های گازدار رقیق کنید. همچنین ممکن است درست قبل از مصرف با سس سیب یا پودینگ مخلوط شود. مخلوط را به آرامی به مدت چند ثانیه هم بزنید. بلافاصله کل مخلوط را بگیرید. آن را برای استفاده در آینده ذخیره نکنید.

اگر دیازپام را همراه با سایر داروها برای کنترل تشنج مصرف می کنید، بدون مشورت با پزشک، مصرف دیازپام را قطع نکنید، حتی اگر عوارض جانبی مانند تغییرات غیرعادی در رفتار یا خلق و خوی خود را تجربه کنید. اگر به طور ناگهانی مصرف دیازپام را قطع کنید، ممکن است تشنج شما بدتر شود. پزشک احتمالاً دوز شما را به تدریج کاهش خواهد داد.

این دارو گاهی برای مصارف دیگر تجویز می شود. از دکتر و یا داروساز خود برای اطلاعات بیشتر بپرسید.

قبل از مصرف دیازپام،

• اگر به دیازپام، آلپرازولام (زاناکس)، کلردیازپوکساید (لیبریوم، در لیبراکس)، کلونازپام (کلونوپین)، کلورازپات (ژن-Xene، ترانکسن)، استازولام، فلورازپام، لورازپام (آتیوان،) حساسیت دارید، به پزشک و داروساز خود اطلاع دهید. تمازپام (Restoril)، تریازولام (Halcion)، هر داروی دیگر، یا هر یک از مواد تشکیل دهنده محصولات دیازپام. از داروساز خود لیستی از مواد تشکیل دهنده را بخواهید.
• به پزشک و داروساز خود بگویید که چه داروهای تجویزی و بدون نسخه، ویتامین ها و مکمل های غذایی مصرف می کنید. حتما به یکی از موارد زیر اشاره کنید: آنتی هیستامین ها. باربیتورات ها مانند فنوباربیتال (لومینال)؛ سایمتیدین (تاگامت)؛ دیگوکسین (لانوکسین)؛ دی سولفیرام (آنتابوس)؛ فلوکستین (پروزاک)؛ فلووکسامین (لووکس)؛ ایزونیازید (لانیازید، در ریفامات، در ریفاتر); کتوکونازول؛ داروهای اضطراب، افسردگی، بیماری روانی، تشنج، بیماری پارکینسون، آسم، سرماخوردگی یا آلرژی؛ متوپرولول (Lopressor، Toprol XL)؛ مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) از جمله ایزوکاربوکسازید (مارپلان)، لینزولید (زیووکس)، متیلن بلو، فنلزین (ناردیل)، سلژیلین (الدپریل، امسام، زلاپار)، و ترانیل سیپرومین (پارنات). شل کننده های عضلانی؛ داروهای فنوتیازین برای بیماری های روانی یا حالت تهوع مانند کلرپرومازین، فلوفنازین، پروکلروپرازین (Compro، Procomp) و پرومتازین (Promethegan). امپرازول (Prilosec)؛ پروبنسید (Probalan، در Col-Probenecid)؛ پروپرانولول (Hemangeol، Inderal، Iopran)؛ رانیتیدین (زانتاک)؛ ریفامپین (Rifadin، Rimactane، در Rifamate، در Rifater)؛ آرام بخش ها؛ قرص های خواب آور؛ تئوفیلین (Elixophyllin, Theo 24, Theochron)؛ آرام بخش ها؛ یا والپروئیک اسید (دپاکن). پزشک ممکن است نیاز به تغییر دوز داروهای شما داشته باشد یا شما را به دقت از نظر عوارض جانبی تحت نظر داشته باشد.
• اگر به میاستنی گراویس (اختلال سیستم عصبی که باعث ضعف عضلانی می شود)، آپنه خواب (شرایطی که در آن فرد برای مدت کوتاهی چند بار در طول شب تنفس می کند)، یا بیماری ریوی یا کبدی دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. همچنین، اگر مبتلا به گلوکوم با زاویه باریک هستید (یک بیماری جدی چشم که ممکن است باعث از دست دادن بینایی شود. احتمالاً پزشک به شما خواهد گفت که دیازپام مصرف نکنید. دیازپام نباید در نوزادان کمتر از 6 ماه استفاده شود) به پزشک خود اطلاع دهید.
• اگر مبتلا به گلوکوم با زاویه باز (افزایش فشار داخلی چشم که به عصب بینایی آسیب می رساند) دارید یا تا به حال به پزشک خود اطلاع دهید. افسردگی یا سایر بیماری های روانی؛ تشنج؛ یا بیماری قلبی
• اگر باردار هستید یا قصد بارداری دارید به پزشک خود اطلاع دهید. اگر در حین مصرف دیازپام باردار شدید، فورا با پزشک خود تماس بگیرید.
• در صورت شیردهی به پزشک خود اطلاع دهید. در زمان مصرف دیازپام از شیردهی خودداری کنید.
• اگر 65 سال یا بیشتر دارید، در مورد خطرات و مزایای مصرف دیازپام با پزشک خود صحبت کنید. افراد مسن معمولا نباید دیازپام مصرف کنند، زیرا این دارو به اندازه سایر داروهایی که می توان برای درمان همان شرایط استفاده کرد، ایمن نیست.
• اگر جراحی می کنید، از جمله جراحی دندان، به پزشک یا دندانپزشک بگویید که دیازپام مصرف می کنید.
• باید بدانید که این دارو ممکن است شما را خواب آلود کند. تا زمانی که متوجه نشدید این دارو بر شما تأثیر می گذارد، رانندگی نکنید یا ماشین آلات کار نکنید.
• شما باید بدانید که سلامت روانی شما ممکن است به طرق غیرمنتظره ای تغییر کند و در حالی که دیازپام را برای درمان صرع مصرف می کنید، ممکن است دچار خودکشی شوید (به فکر آسیب رساندن یا کشتن خود یا برنامه ریزی یا تلاش برای انجام این کار). تعداد کمی از بزرگسالان و کودکان 5 سال و بالاتر (حدود 1 نفر از هر 500 نفر) که داروهای ضد تشنج مانند دیازپام را برای درمان شرایط مختلف در طول مطالعات بالینی مصرف می کردند، در طول درمان خودکشی کردند. برخی از این افراد یک هفته پس از شروع مصرف دارو، افکار و رفتارهای خودکشی داشتند. اگر از داروهای ضد تشنج مانند دیازپام استفاده می کنید، این خطر وجود دارد که در سلامت روان خود تغییراتی را تجربه کنید، اما در صورت عدم درمان، ممکن است این خطر نیز وجود داشته باشد که در سلامت روان خود تغییراتی را تجربه کنید. شما و پزشکتان تصمیم خواهید گرفت که آیا خطرات مصرف داروهای ضد تشنج بیشتر از خطرات عدم مصرف دارو است یا خیر. اگر هر یک از علائم زیر را تجربه کردید، شما، خانواده یا مراقبتان باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرید: حملات پانیک. بی قراری یا بی قراری؛ تحریک پذیری، اضطراب یا افسردگی جدید یا بدتر شد. عمل بر روی انگیزه های خطرناک؛ مشکل در به خواب رفتن یا ماندن در خواب؛ رفتار پرخاشگرانه، عصبانی یا خشن؛ شیدایی (خلق دیوانه و غیرعادی هیجان زده)؛ صحبت کردن یا فکر کردن به اینکه بخواهید به خودتان آسیب بزنید یا به زندگی خود پایان دهید. کناره گیری از دوستان و خانواده؛ اشتغال به مرگ و مردن؛ بخشش دارایی های گرانبها؛ یا هر تغییر غیرعادی دیگری در رفتار یا خلق و خو. مطمئن شوید که خانواده یا مراقب شما می دانند که کدام علائم ممکن است جدی باشد، بنابراین اگر شما قادر به درمان خود نیستید، می توانند با پزشک تماس بگیرند.